Zeg jij wel eens tegen je kind: Stel je niet aan?

Bijna alle ouders van kinderen vanaf een jaar of 3 zullen dit echt wel eens gezegd hebben tegen hun kind? Inclusief ik. Als ik het zeg, schrik ik meteen, want wat is aanstellen?

Wat ik aanstellen vind, vindt een ander echt heel erg. Zo ga ik bijna van mijn stokkie als ik veel bloed zie (vooral bij mezelf). En denkt een ander: Stel je niet aan! Terwijl als ik iemand in paniek zie raken, denk ik: Doe rustig, hier bereik je niks mee. Dat weet die ander natuurlijk ook, net als ik dat weet als ik bloed zie. Ik weet dondersgoed dat ik niet doodga, maar mijn hoofd zegt wat anders. Vroeger dacht ik altijd dat ik me aanstelde, maar dit is gewoon wat bij mijn pakket hoort.

Zo is het met kinderen natuurlijk net zo. We zijn allemaal anders en juist als een kind overstuur is, is het fijn voor het kind om erkenning te krijgen en dat er iemand is die rustig met ze gaat zitten. Wat ligt erachter? Vaak als een kind moe is, is het sneller van streek van iets wat normaal geen ding is. Soms denken we dat een kind expres zo uit zijn plaat gaat, terwijl er die dag iets gebeurd is, wat er nu op zo’n manier uitkomt.

Wanneer gaan we eigenlijk over van: Ahh, schat! naar: Stel je niet aan!? 

Als baby kunnen ze niks verkeerds doen, want ze begrijpen het nog niet. Ze moeten alles nog leren, maar opeens moet alles ook geleerd zijn. Maar met onze emoties omgaan kunnen wij als volwassenen ook nog steeds niet goed. Hebben wij dat ooit geleerd? Snauwen wij niet te vaak naar onze kidz of een ander leven wezen in huis? Ligt daar dan ook niet iets achter? Moeheid, teveel dingen of stomme dingen die dag? Stellen wij ons dan aan? Nee, er ligt gewoon iets dieper wat er uit moet.

Nu hoeven we geen diepgaande gesprekken met kinderen of onszelf te gaan hebben, zodat dat “aanstelgedrag” minder wordt of beter begrepen. We moeten af en toe gewoon even huilen, schreeuwen en snauwen. Dus als je kind huilt omdat het keihard zijn kleine teen stoot en niet kan stoppen, neem hem/haar in je armen om lekker te huilen en luister wat er allemaal nog meer uit komt. Als je kind schreeuwt en zo boos is omdat hij/zij helemaal geen zin heeft in dat stomme rothuiswerk, voel mee. Begrijp hoe kut het allemaal even is en laat het even of schreeuw mee, zet keihard de muziek aan. Na een kwartier uitrazen ligt dat huiswerk er nog steeds en kan hij/zij er met nieuwe energie aan beginnen.

Natuurlijk is dit heel mooi en zen geschreven. Hier gaat het er ook geregeld anders aan toe, hoewel ik weet dat wat ik hierboven schreef het beste is om te mee om te gaan. Maar soms is de energie van mij net zo erg als die van de kids en loopt dat ook nog in elkaar over. Dan schreeuwen we allemaal en komt er helemaal niks meer van alles terecht. Dan is het een kwestie van even elkaar met rust laten, accepteren, want dan hebben wij allemaal geen zin in weer dat gezeik. Maar….. het er later wel over hebben, sorry zeggen, heel veel knuffelen en even vloeken op de wereld. 

Wat wilde jij toen je klein was? Wilde je niet gewoon het liefst huilen en alles tegen je ouders zeggen. Moeten we onze kinderen met harde hand opvoeden, zodat ze misschien “sterker” in de wereld staan. Of is dat niet juist nepper? 

Kijk jij ook niet vol bewondering naar mensen die echt, open en kwetsbaar zijn. Hoe stoer is dat? Dus aanstellen? Nee! Kom maar hier, stoer kind! Gooi het er allemaal maar uit! 

Vind je deze blog leuk?

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on whatsapp
Deel via WhatsApp
Cindy

Cindy

Laat een bericht achter!

KidzRock
X
Add to cart
×